ไก่งาม

การดูลักษณะไก่ชนเป็นทั้งศาสตร์และศิลป์  คือจำเป็นต้องศึกษาหาความรู้ให้ถ่องแท้พร้อมต้องเป็นนักสังเกตจดจำ  ทำความเข้าใจลักษณะของไก่แต่ละพันธุ์ไปด้วย  ต้องหาวิธีการของตนเองที่จะจับจุดไก่ดี  ไก่เก่งให้ได้  ถ้าเราต้องการจะมีไก่อูเล่นสักตัวหนึ่ง ก็จะต้องเลือกให้ได้ไก่ที่ดีจริง ๆ   วันนี้เราจะพาไปดูลักษณะของ  “ไก่งาม”  กัน

“ไก่งาม”  จะต้องมีรูปพรรณสีสันอย่างไร  ได้จาระไนตั้งแต่หงอน  บนหัวจรดอุ้งตีน  ดังได้กล่าวมาแล้ว  ว่าอย่างไหนเป็นลักษณะที่ดี  ไม่เป็นโทษหรือทุลักษณะ  จึงจะถือว่าเป็น  “ไก่งาม”  นอกจากเรื่องของลักษณะแล้ว  ยังมีอีกสองสิ่งที่จะนำมาพิจารณาประกอบกัน  คือ

1. ท่าทาง 

ท่าทางของไก่ชนนั้น  หมายถึง  ลักษณะท่าทีและอาการเคลื่อนไหว  โดยส่วนรวมทั่ว ๆ ไป  เช่น  ท่าเดิน  ยืน  วิ่ง  กินอาหาร  เกาะคอน  หมอบ  ตกใจ  สงสัย  ฯลฯ  ไก่แต่ละตัวจะแตกต่างกัน  เหมือนบุคลิกของคน

ไก่ที่มีท่าทางงาม  ต้องมีลักษณะองอาจ  สง่า  ผึ่งผาย  การเคลื่อนไหวคล่องตัว  ความสง่า  ตามความหมายของนักเลงไก่ชน  เขาหมายถึงไก่ที่ยืนงาม  เดินงาม  เคลื่อนไหวงาม  เวลายืน  ก็ยืนเยียดตัวตรงเต็มที่  คอ  ลำตัว  ปั้นขา  และแข้งเหยียดตรง  คอมไม่โค้งงอแบบไก่คอจ่อ  หางพุ่งตรงและกระดกตอนท้ายนิด ๆ ไม่ใช่ลู่หลุบลงไปเรี่ยดินแบบใจไม่สู้  น้ำหนักตัวไก่จะตกลงไปบนปลายนิ้วและอุ้งเท้าอย่างได้ส่วน  สองขาแยกห่างออกจากกันพองาม  คอ  ลำตัว  ปีกหาง ได้สมดุลกันพอดี  ไม่เอนไปข้างหน้าหรือเอียงซ้ายเอียงขวา  ไม่มองดูจ๋องเหมือนไก่ขี้ขลาดหรือไก่ขี้โรค

การเคลื่อนไหวงามนั้นคือ  เวลาเดินเยื้องกรายไม่รีบร้อนหลุกหลิกเหมือนไก่ขี้กลัว  ขาดความมั่นใจ  แต่จะเดินอย่างปกติ  มีจังหวะไม่ช้าหรือเร็วเกินไป  การเอี้ยวตัวหรือหมุนตัวกลับได้จังหวะพอเหมาะกลมกลืนสัมพันธ์กันทุกส่วน

ไก่บางตัวเคลื่อนไหวอย่างลุกลี้ลุกลน  จะกินอาหารก็กินแบบตะกละตะกราม  เหมือนกับแอบซ่อนเขากิน  หรือเหมือนกับกลัวจะมีไก่ตัวอื่นมาแย่ง  แสดงให้เห็นถึงการขาดความมั่นใจ  ขาดความเชื่อมั่นในตนเอง  อาการเคลื่อนไหวต่าง ๆ จึงดูเหมือนกับกลัวเกรง  ขี้ตื่นขี้ตกใจคอยหวาดผวาอยู่ตลอดเวลา  เขาเรียกว่า  ไก่ไม่มีสกุล  การเล่นดินทราย  การไซ้ปีกไซ้ขนและอื่น ๆ ควรจะกระทำไปในแบบที่เป็นไปอย่างสบาย  ไม่ลุกลี้ลุกลน  หรือเงื่องหงอย  เชื่องซึม  การเป้นตัวของตัวเองเหมือนกับมันมีความมั่นใจ  และเชื่อมั่นในกำลังความสามารถของมันเองไม่เกรงกลัวต่อไก่ตัวใดทั้งสิ้น

2. เสียงขัน 

เสียงขันเป็นคุณสมบัติประจำตัวโดยเฉพาะของไก่ชนตัวผู้  ไก่ชนที่เริ่มจะเป็นหนุ่มลักษณะการเป็นนักสู้ของมันจะเริ่มมีมากขึ้นตามลำดับ  เสียงขันของไก่ตัวผู้ไม่ว่าจะเป็นไก่บ้าน  ไก่ป่า  หรือ  ไก่ชนก็ตาม  เป็นเครื่องประกาศหรือแสดงอำนาจของมัน  เสียงของมันจะเป็นทั้งเสียงท้าทาย  เสียงร้องประกาศเขตหากิน  รวมทั้งเป็นเสียงประกาศแสดงการเป็นเจ้าของตัวเมีย  เป็นหัวหน้าหรือจ่าฝูง

ไก่ที่คึกมีกำลัง  และมีความเชื่อมั่นในตัวเอง  จะมีเสียงดังกังวาน  เสียงใสชัดเจน  ส่วนเสียงจะห้วนสั้น  ยาวกระชาก  หรือเจื้อยแจ้วเพียงใด  เป็นเรื่องคุณสมบัติเฉพาะตัว  นักเล่นไก่แต่ก่อนรู้ความสำคัญของการเป็นไก่ชนดี  เขาได้สงเกตและศึกษาเรื่องเสียง  จนสามารถนำเอาความรู้เรื่องนี้  มาใช้เป็นเครื่องประกอบในการดูลักษณะดีชั่วของไก่ชนอย่างหนึ่ง

เสียงขันของไก่ที่ถือว่าดี  ถูกลักษณะต้องมีเสียงดังกังวาน  ชัดเจนแจ่มใส  กระชากกระชั้น  ตามปกติไก่จะขันเป้น 4 ขยัก  “เอ๊ก อี๋ เอ๊ก เอ้ก”  ถ้าไก่ตัวใดขันไม่ครบ 4 ขยัก  หรือขันเกินกว่า  4  ขยัก  ถือว่าเป็นไก่ไม่ดี

เสียงขันที่ไม่ถูกลักษณะ  คือเสียงแหบพร่าไม่ชัด  ไม่แจ่มใส  เสียงเบาหรือเสียงเหมือนมีเสลดพันคอ  ไก่ที่ขันเสียงมีกังวาน  แจ่มใส  เสียงยาวหวานเจื้อยแจ้ว  มีเอื้อนตอนท้าย  มักถือกันว่าเป็นไก่ที่มีเสียงเพราะแต่ไก่ที่มีเสียงเพราะอาจจะไม่เป็นไก่ชนที่ดีก็ได้

บทความล่าสุด
11 เดือน ที่ผ่านมา
11 เดือน ที่ผ่านมา
11 เดือน ที่ผ่านมา
12 เดือน ที่ผ่านมา
12 เดือน ที่ผ่านมา